خازن اصلاح ضریب قدرت

پارامترهای اصلی

پارامترهای اصلی یک خازن اصلاح ضریب قدرت عبارت‌اند از:

کاپاسیتانس نامی
Cn
: این پارامتر بیان‌کننده‌ی ظرفیت خازن است.
توان نامی
Qn
: توان راکتیوی که خازن برای آن طراحی شده است.
ولتاژ نامی
Un
: مقدار مؤثر ولتاژ متناوب که خازن برای آن طراحی شده است.
فرکانس نامی
Fn
: مقدار فرکانسی که خازن برای آن طراحی شده است.

وجود فرکانس در شبکه‌ی متناوب باعث شارژ و دشارژ پیوسته‌ی خازن می‌شود. شارژ خازن به معنی جذب توان راکتیو و دشارژ آن به معنی تزریق توان به شبکه است. هنگامی‌که سلف‌ها توان راکتیو را به شبکه برمی‌گردانند و هنگامی‌که سلف‌ها به آن نیاز دارند. با توجه با ظرفیت خازن و ولتاژ منبع می‌توان میزان انرژی را این‌گونه محاسبه کرد. در این فرمول C کاپاسیتانس و U ولتاژ اعمال شده به ترمینال‌های خازن است.

Ec=12×C×U2

قابلیت ذخیره و تزریق توان راکتیو در خازن باعث شده از آن به‌عنوان عنصر اصلی اصلاح ضریب توان در تمام سطوح ولتاژی استفاده شود. همان‌طور که شرح داده شد خازن یک عنصر استاتیک بوده که توان اکتیو بسیار کمی مصرف می‌کند. درواقع توان راکتیو عبوری از خازن تنها صرف تلفات داخلی آن شده و مقدار ناچیزی دارد.

خازن‌های استفاده شده در سطح فشار ضعیف معمولا ترکیبی از سه خازن تک فاز پلی پروپلین متالیزه بوده که خاصیت خود ترمیمی دارند. خود ترمیمی به معنی بازسازی قسمت‌هایی از دی‌الکتریک است که در اثر تخلیه‌ی الکتریکی از بین می‌روند.

در نحوه‌ی عملکرد این خاصیت اختلاف نظرهایی وجود دارد اما در راهنمای شرکت ABB این‌گونه شرح داده‌شده که هنگام رخ دادن تخلیه‌ی الکتریکی در خازن دمای آن قسمت بالا رفته و مقداری از پلی پروپلین به بخار تبدیل می‌شود. این بخار قسمت آسیب دیده را ترمیم می‌کند ولی ممکن است روی ظرفیت خازن تاثیر ناچیزی داشته باشد. تخلیه‌ی الکتریکی ناشی از تنش‌ها ولتاژی بوده و در صورت افزایش باعث از بین رفتن خازن می‌شوند.

واحد خازن اصلاح ضریب قدرت

یک خازن قدرت یا خازن اصلاح ضریب قدرت دارای بخش‌های مختلفی است. در سطح فشار ضعیف این خازن معمولا از سه واحد تک فاز ساخته شده که به‌صورت مثلث به یکدیگر متصل شده‌اند. اتصال ستاره باعث کاهش توان راکتیو تولیدی شده و در سطوح ولتاژی بالاتر استفاده می‌شود.